De Beiernaren en hun krakeling - een liefdesverhaal. Plus: maak kennis met alle verbazingwekkende variaties!

Bijvoorbeeld, als je Amerikanen vraagt naar Duitsland of wat ze ermee associëren, is het antwoord vrij waarschijnlijk: "Oktoberfest", "bier", "Brezel" (hoewel het laatste vaker "krakeling" wordt genoemd).

Als embleem van bakkersgilden en symbool van bakkerijen kan met recht gezegd worden dat de krakeling een van de belangrijkste gebakjes van allemaal is. Maar in tegenstelling tot wat sommigen weten en veronderstellen, hoeft dit kronkelige bouwsel niet altijd hartig, loog en zout te zijn. Er is zelfs een zoete variant.

Maar stap voor stap!

De krakeling is een in zichzelf verstrengeld gebakje, dat juist door deze vorm, die op gevouwen armen lijkt, zijn naam aan het Latijn ontleent - "brachium" is de stamvader in naam.

Oorspronkelijk werd het gemaakt en gegeten in de Zuid-Duitse streek, en ook in Oostenrijk, Zwitserland, Zuid-Tirol en zelfs in de Elzas.

Het bijzondere van de hartige krakeling is waarschijnlijk dat het deeg vóór het bakken met een bepaald loog bestreken wordt - vandaar dat het loog krakeling waarschijnlijk ook zijn naam.

Als je een willekeurige Beierse bakkerij binnengaat, vind je de krakeling als standaard assortiment. Intussen is dit ook het geval in sommige gebieden verder naar het noorden, maar lang niet overal. Meestal wordt de krakeling in verschillende varianten aangeboden:

Bovendien vind je in de Veertigdagentijd zelfs de zogenaamde Lenten pretzel, deze worden kort voor het bakken in heet water gekookt en pas na het bakken gezouten. Evenzo vindt men vaak zoete krakelingen, die ofwel gebakken worden van een gistdeeg en bestrooid met hagelsuiker. Of gemaakt van pannenkoek deeg (Krapfenteig; voor al jullie Zuid-Duitse lezers) en ook gebakken. Soms vind je ook krakelingen gemaakt van bladerdeeg met notensnippers - de zogenaamde Russische krakeling. In het Rijnland vind je de zoete versie met een soort puddingvulling, soms zelfs als een walnotenbroodje - alleen dan in krakelingvorm.

Vooral in Beieren vind je ook andere gerechten die nauwelijks zonder de krakeling zouden kunnen. Zo bieden sommige restaurants en biertuinen krakelingknoedels aan, die qua bereiding dicht bij de broodknoedels staan, alleen vallen in plaats van broodjes op de toevoeging van krakelingen terug.

Behalve de knoedels is er ook een krakelingensoep. Dit is echter niet gewoon groentesoep met krakelingen, hier wordt melk verwarmd en dienen de krakelingen als soepingrediënt. Dit lijkt op het eerste gezicht een beetje verdacht. Het smaakt echter erg goed.

In tijden van het Oktoberfest kun je ook overal de zogenaamde "Oktoberfest pretzels" vinden: oversized en bijna zelfs als de familiepizza tussen de pretzels. Voldoende voor meer dan een ontbijt.

Als we nu al bij typisch Beierse dingen zijn, dan valt het meest natuurlijk nog steeds het witte worstjestypisch voor Beieren in. Ook hiervoor, naast zoete mosterd, worden altijd een of soms twee krakelingen geserveerd.

Genoeg voor de lunch. Als je nog steeds niet genoeg hebt van al die krakelingen, kun je ze 's avonds voor de TV oppeuzelen. Maar niet in hun gebruikelijke formaat. Miniatuur krakelingen, knapperig, zout en in perfect hapjesformaat vind je nu in elke supermarkt.

En als de krakelingen nog niet genoeg zijn, zijn er nog veel andere gebakjes die ze evenaren: krakelingstaafjes, krakelingbroodjes, krakelinghoekjes, en zelfs krakelingcroissants. Nou, als dat je niet hongerig maakt!

Ik laat me de smaak van mijn boter krakeling nu in elk geval!